Kiedy czterokołowce pojawiły się na rynku powstał problem z zakwalifikowaniem ich do którejkolwiek z kategorii pojazdów. Początkowo, z powodu luki w prawie, quady były rejestrowane jako ciągniki rolnicze, a ich użytkowników żartobliwie nazywano „traktorzystami”.
            Obecnie, Minister Transportu w swoim rozporządzeniu zakwalifikował AVT jako pojazd samochodowy inny, choć w rzeczywistości quadom bliżej do motocykli, niż dwuśladów. Wprowadzono także rozgraniczenie na czterokołowce, których homologacja kategoryzowana jest jako L7e, oraz czterokołowce lekkie, których kategoria homologacyjna oznaczona została jako L6e. Do drugiej grupy zalicza się pojazdy, których masa własna nie przekracza 350 kilogramów, a prędkość maksymalna mieści się poniżej granicy 45 kilometrów na godzinę. Pojemność silnika dla pojazdów tej grupy nie może przekroczyć 50 cm3, a maksymalna moc 4kW, bez względu na to, czy napędzane są silnikiem elektrycznym, czy spalinowym. Pojazdy, których masa całkowita przekracza 350 kilogramów, ale nie jest większa niż 450 kilogramów, lub 550 kilogramów dla pojazdów przeznaczonych do przewozu towarów zalicza się do kategorii L6e. W tym przypadku moc nie może przekroczyć 15 kW. W pierwszym przypadku wymogi techniczne są identyczne jak w kategorii L2e, do której zalicza się motocykle trójkołowe, w drugim zaś pokrywają się z pojazdami z kategorii L5e, również zawierającej w sobie trójkołowe motocykle. W podanych przez ustawodawcę masach własnych pojazdów nie uwzględnia się wagi akumulatora, lub baterii wykorzystywanych w przypadku napędu elektrycznego.
            Ustawa Prawo o Ruchu Drogowym precyzuje z kolei uprawnienia niezbędne do prowadzenia pojazdów czterokołowych. Do użytkowania pojazdów zaliczanych do kategorii L6e potrzebny jest jeden z następujących dokumentów; karta motorowerowa (aby ją zdobyć musimy ukończyć 13 lat), prawo jazdy kategorii B (18 lat), lub B1 (16 lat). W przypadku kategorii L7e, czyli cięższych czterokołowców, niezbędne jest posiadanie tradycyjnego prawa jazdy kategorii B.
            Quadem możemy poruszać się po drogach publicznych i terenach prywatnych, jednak ustawodawca precyzuje zasady, na jakich ma się to odbywać. Po drogach publicznych możemy jeździć wyłącznie zarejestrowanym pojazdem, a kierowca musi posiadać uprawnienia, które wymieniliśmy wyżej. Na prywatnej posesji, oraz na drogach niepublicznych możemy jeździć bez względu na to, czy pojazd zarejestrowaliśmy czy nie, a uprawnienia nie są wymagane, pod warunkiem jednak, że właściciel danego terenu wyraził na to zgodę.
            Dla fanów off-roadu istotny będzie także przepis dotyczący ruchu na terenach leśnych. Otóż możemy po nich jeździć bez przeszkód, dopóki trzymamy się dróg publicznych, a także drogami leśnymi, pod warunkiem, że są one oznakowane, jako taki ruch dopuszczające. W przypadku złamania zakazu poruszania się w danej części lasu jesteśmy narażeni na karę grzywny.
            Poza oficjalnymi regulacjami prawnymi istnieją także nieoficjalne zasady poruszania się quadem po drogach publicznych i niepublicznych, które to zasady sprecyzowano w etykiecie ATV.